Lightness

Sitting by the side of the road, in Sweden, in summer, waiting for the buss. It's chilly and wet but light. It is green at the open landscape. Deers are hopping over the road. 

* I cry out of nowhere *

Somehow there is something I miss from then. Some feeling that is pure and absolute.. righteous. That I don't have to be any other place at the moment. That it is only right that I am there.  

Whatever I do, however much I try to relax, love, live, I haven't managed so far to get this feeling back. 

Here she is photo creds from: http://weknowyourdreams.com/gazelle.html

a decrease in friends

dear blog,

how unhappy I feel today. yet I had decided to take things with maturity and not to expect a straight line from life. thing is, 2 of my closes friends moved away and one is on business. there is no one left to call. so here I am.

there is no need to be unhappy. i have a job and i have a great husband. i just applied once more to my Sweden visa. A yearly occurrence, which is for the most part as smooth as can be.

I will now try, as directed by many many sources, to make a list for things that I am grateful for:

1.  Nick Cave - Red Right Hand 
2. Still thin, around 55kg. 
3. Sitting in office, with water and coffee
4. Peaky Blinders
5. Lasers

Golgesizler - Hasan Ali Toptas

"Bekledim de gerci; aynadan ve caddeden gecen otomobilllerin, insan suretlerinin, birbiriyle carpisip duran makas isiltilarinin, musluk duruslarinin, butun bunlari silip silip gecen bugulu duslerin ve imamin varliginin ortasinda hic kipirdamadan belki saatlerce oturdum. Oyle ki, biraz imamdim artik; berber dukkanindan sIkIntIlI bir yuzle cIkmIs, koy meydanina dogru yuruyordum. 
Golgem bu kez ardimdaydi tabi. topragin yuzunu alan egri bugru bicimiyle tipki ayi o"lu"su" gibi suruklenip geliyordu."

Karşılıklı otursak, seninle konuşacaklarım var. Yorgunum bir kez. Başımı omuzlarımda zor taşıyorum. 

Her adımda bocaliyorum. Her yaptığımı sorguluyorum. İnan o can havliyle koşturarak iş yaptığımız günleri çok aradım, çok özledim. Emin ol hayatimin en zor yılı oldu bu. Sanki sürekli türbülanstayım. Sanki her an mücadele ediyor ve kaybediyorum. 

Amacım şikayet etmek değil. Belki duy sesimi diye bir küçük çığlık olsa...yok o bile değil.(Hala bundan çok daha realistik biriyim. Duymazsın.) Ben de herkes gibiyim.Yillarca beni olduğum gibi anlayacak birini istedim. Önce istedim ki abim olsun. Sonra ömürlük bir arkadaş, erkek. istedim ki ben ilişkilerden geçeyim sırayla, ama "o " kalsın yanımda. Bana hep delirmemenin yolu bu gibi gözüktü ilginçtir.(yine belki de mutlakı aramamın bir örneğidir.) Denedim bunu birkaç kisiyle. Olmadı. 

Bu konu da belki biraz ilginçtir: kimlerle denedim ? Kendim kadar yoldan çıkmaya meyilli olanlarla. Herhalde bundandır ki bu denemeler yoldan çıktı. Sen çok somut olarak hatirladığım 2.sin. Ancak kesin daha ufaklı denemelerim olmuştur şimdi unuttuğum. 

 Bir de üstüne ben her şeye çok holistik baktim. Her şey bir anda özetli sanki. Sanki o an görünen görüp görünebilecek tek şey. Seninle arkadaşlığımız da işte su anda, bu yüzden beni üzüyor. 

Ondan otur benimle dalgaları izle. Susalım. Yanında susmaya her şeyden çok ihtiyacim var.

Masumiyet Muzesi

"Ona asik olabilir miydim? Derin bir mutluluk hissediyor ve endiseleniyordum. Bu mutlulugu ciddiye almanin tehlikeleriyle hafife almanin bayagiligi arasinda ruhumun sIkIsabilecegini, kafamin karisikligindan cikariyordum."

"Fusun'un aslinda en cok ilgi duydugu sey, ne benim govdem ne de genel olarak erkek vucuduydu. Asil merak ve heyecani kendisine, kendi govdesine ve hazlarina yonelikti.  "

"Fusun'un agzinin pudra sekeri tadinin, cignedigi Zambo marka citletten geldigini zannediyordum. Artik Fusin ile opusmek, ilk bulusmalarimizdaki gibi yalnizca birbirimizi sInamak, karsilikli duydugumuz cekimi ifade etmek icin yaptigimiz kiskirtici bir hareket degil, kendi zevkimiz icin yaptigimiz ve yaptikca da, ne oldugunu ikimizin de hayretle kesfettigi bir seydi. " 

"Cok mutluydum. Ama bu, aklimin olcerek anladigi bir mutluluk degil, tenimin yasayarak tanidigi ve daha sonra siradan hayatin icinde, bir telefon acarken ensemde, acele acele merdivenleri cikarken kuyruk sokumumda hissederek hatirladigim bir seydi. " 

Episode 5

We could meet. 

Perhaps it would really be possible even to be ourselves when we meet... 

in İstanbul. 

The weather would be slightly grey. Slightly undecided. Reflecting the mood of everyone. 

But I would be waiting there with the knowledge that 

there are entire moments of irresponsible pleasure, 

entire moments of total all engulfing pleasure, 

either to "go to" or to "hide from". 

And is it really possible to deny this possibility? 

Once you know, it feels like you always do know deep inside. 

I would be standing there under the small sky filled with a big burden, 

a small girl sank deep in a large question.
Some days it is like this. One remembers who one is. 

Standing there I can see myself in my tights, red coat; 

cold with the possibility and burning with the impossibilities of being myself.

The problem of the 21st century is really that there is no one else to blame. 

Otherwise still I would have opted in blaming you. 

Even at that very first second that our eyes greet. And I nod and smile. Friendly, casual. I know that it is a 'go', the tape will roll. I want to blame you. But I know also that I am the champion (even if maybe not alone) of this show. 

And you hold my hand. It is a strange feeling.

We don't look at each other anymore. Holding hands in Istanbul is a practical necessity, it is plainly to keep together in the massive crowd. Anyway, I don't know where we are going. 

We end up at a bar. By the Bosphorus. It is not why I dreamed of. It is grey and depressing, 

and the sea is a darker blue-grey. 

It feels like my youth is long long ago.

We sit side by side, our back to everyone, directly looking out. 

This is my wish. Feels strange to look into your eyes. I know too well, that it is much better, to be 2 strangers.     

There are beers. There is conversation. Nothing deep. If fact everything is as shallow as can be. 

There is quick passing of subjects, there is laughter, there is warm up. 

At first I am acting, practicing the role of this girl which is fun, easy for a laugh but not easy herself. This has always felt like a role to me. But slowly it will grow on me. 

And slowly the night sets. The clouds disperse and the night is clear and the scenery is dark blue in black, and the lights are swarowski stones. 

We slowly get into it. I embody my role now. The conversation flows both deep and sweetly slow. Like turning over whisky in the mouth. 

We get synched. This is the one danger zone. The one that is hardest to escape     

  

10 yil sonra "Kuzeyden gelen esmer cocuk" uzerine

Seni yazmaya cok once baslamaliydim.
Yillar geciyor ve unutuyorum.

Seni ilk gordugum ani hatirliyorum.
Koridorda.
Ogleden sonra.
Yabanci bir ulkenin yabanci
okulunda.
Kimbilir kac ergen o koridorda
birbirini ilk kez gordugunu hatirliyor...
Ilk gundu.
Herhalde Pazar.
Uzerimde bir pazardan aldigim
t-shirt. Kot etek. Yanik ten.
Icimde gunesin mutlulugu sirf.
Ve bilim heyecani.
Yolda M.V ve C. St. ile ayni  vagonda gelmisim.
Ama ikisini de daha tanimiyorum.

Yemek salonuna giriyorum. Masan dolu.
Tum masalar dolu.
Baska bir yere oturuyorum.
Yemegin sonunda sanirim,
sizin masa kaliyor bir tek, takiliyor,
bira iciyor. Yaklasiyorum.
Kiz arkadasindan ve yuzuk takmak istememenden bahsediyorsun.

Acaba tanistik mi, o an mi? Olabilir.
Bir sekilde bir araya dususumuz nasil olmustu?
Simon, sen, ben, Alman, bir de belki o Romanyali hatun sanirim.
O hafta birlikte aktivitelerimiz oldu:
Gole gittik.
Munihten konusuldu.
(Havuza kimle gittim ben? Belki sizler yoktunuz. )
Birlikte aksam yemekleri yedik.

Bir haftasonu gecti.
Ayri ayri.
Ben muzeye gittim.
Sen Satoya.

Peki her sey nasil basladi...

2. hafta.
Sunum yapacagim.
Onumde oturuyorsun.
Sacinda jole kalmis, onu aliyorum.
Fotografimi cekmeni istiyorum.
Yureklendiriyorsun beni. Sunum bitti.
Pazartesi miydi o gun Sali mi..

Sunum / lokal pembe yanakli baveryalilarin grill partisi / disko / ekilen baska bir lokaller aktivitesi / alplere cikisimiz / futbol maci...
bunlarin hepsi birbirine karisik bende.

En sonunda surekli bilardo oynama cabalarimiz basliyor.
Orna var,
T.N. var.
Onlar bir takim, biz bir takimiz.
Ben birine, sen oburune oynuyoruz aslinda.
O aksam olmali.
Yoksa ondan onceki mi?
Seni yuruyuse cikarip, hoslandigimi soyledigim,
senin de kibarca reddettikten sonra beni optugun gece.
Daha o andan belliymis.

Sonraki gun de bilardodan sonra paltomu aliyorum,
beyaz ince kapsonlu anorak, uine yuruyuse cikiyoruz.
Ama sanki daha cok arkadaki aciklikta bi agac altinda oturuyoruz?
Nedense.
Kizarkadasinin depresyonunu anlatiyorsun bana.
Ilac aliyor.
O zaman soyluyorum sana
-"Ondan ayrilmadan bana gelme".
Sonra bu laflarimi bir bir yiyecegim.
-"Kim olursan ol gel" diyecegim sana.

-"Sonsuza dek acik kapim"diye de ekleyecegim,
icimden.

Gittikce daha az sey hatirliyorum o yuruyuslerden.
Elele miydik, elin belimde miydi?
Opustuk ama herhalde tutku olmamis.
Daha fazlasini yapmamamizdan bunu anliyorum.

Alplere cikisimiz sanirim Carsamba ogleden sonra gerceklesti.
Oncesinde Orna ile yemek yiyorum.
Bana tip'ler veriyor funding bulma konusunda.
Sonra yola cikiyoruz.
Sanirim yaninda oturmuyorum giderken.
Sen Lennart'la oturdun herhalde,
ben de zor yetistim her zamanki gibi.
Rice'ten gelen Amerika'li kizla spor muhabbeti yapiyorum. Hava acik, daglar yesil.

Teleferik'e biniyoruz. Yanyanayiz.
O unlu konusmayi yapiyoruz
"Birlikte susabilmek ne rahat" diyorum. Sen de anne babanin birbirine hep bunu soyledigini ve ya birlikte olmaya boyle basladiklarini soyluyorsun.
Yanyanayiz,
disari bakiyorum.
Kollarimi guvenlik cubugunun ustune koymus, ellerimi kavusturmus kucuk bir kizim.
Asik.

Yuruyoruz daglarda.
Birbirimizi bula kaybede.
Yunanli cocukla bir de.
Yuzume uzun bos bakislar atiyorsun arada.
Ruzgarli.
Dere tepe geciyoruz.
Kotumun pacalari yirtiliyor iyice. Yoruluyorum yoruluyorum.

Restorana nasil vardik?
En son bir tepede toplandigimizi saniyorum,
Restorana giris kalmamis aklimda. Cok yorgundum.
Knodel vardi, baska seyler de. Bavarian Bufe.
Disarida dikilip etrafa
-daglara-
bakisim yemekten once mi sonra mi?
Orada seninle bir fotografim olmali.
Disarida cok az bir sure yanimdaydin,
5 dk. belki ama o arada yakalanmisiz.
Isterdim o fotografi bari saklamis olmayi.
Arkaplanda Alpler, onde biz.
En guzel karemiz beraber.

Bogazimin arkasina dogru bastirdigim yaslardan kulaklarim zonkluyor.

Yemekte karsina oturdum.
Ayakkabilarimi cikarip ayaklarimi ayakkabilarinin uzerine koydum.
Gozlerine baktim,
bakistik.

Sadece susup asik olmak yetiyordu sanki ikimize de.
Oyle sanmisim.
O his hosuma gitmis.
Asik olunca susuyorum galiba.

Yemekten sonra
(pek bir sey yiyemedim sanirim yine)
disari cikip geziniyorum restoran terasinda.
Cok genis disarisi, icim ise kucucuk kalmis.
Sade sen doldurmussun.
Tum taliplerim bu arada gelip konusuyor L olsun Chalmers'tan gelen alman cocuk olsun.
Baska konustuklarim da var o terasta.
Farketmiyor. Gordugum sadece sen varsin,
icimde.

Donuste otobus bekliyoruz.
Kayip olan biri var gruptan. O bekleniyor.
Bu arada Yoda espirimi patlatiyorum.
Herkesten puan topluyorum.
Yolda yanyana donuyoruz, yine cok konusmadan.
Her sey zaten cok siddetli.
Belki uzerine konusarak daha fazla his eklemek istemiyorum. Belki de hep bombos bir insandim.

Dogumgununu de o gece mi kutladik?
Yoksa o Persembe miydi? Futbol macindan sonra?
14u olmali dogumgunun sanki. Yoksa 10u muydu? Bu konu biraz karisik. Erken mi kutladik?

Son hatirladigim gene final gecesi. Cuma olmali.
Cumartesi herkes gidecek.

Parti var. Nefis bir bufe,
peynirler, sosisler. Ne kadar sansliyiz.
Ne kadar genciz daha ne kadar az sey yapmisiz aslinda.
Yine de ahcilar onumuzde sira durmus.

Cindirella baloya gitmis; o benim.
nefes alamiyorum, oyle mutluyum.
Torenle Bufe'den geciyoruz.
Oturuyoruz.
Yetenek sovu basliyor.

Simon Tango yapiyor. Sonra ve ya once, sen cikiyorsun meydana.

Yuzune bakamiyorum.
Bakilacak gibi degil.
Wohin once. (Bana actigin o yepyeni dunyayi kavramam yillar alacak.
Ama Leiermann ile gecis yapacagim. )
Ne kadar kendini veriyorsun sarki soylemeye.
Almanca telaffuzun konusunda endiselisin.
Sonra sanirim LOTR'den bir parca.

Hep boyle bir sey istedim.
Hep alcakgonullu zevklerimiz olsun.
Korolarda sarki soylenilsin.
Bilim yapilsin.
Hep istedigim hayat buydu.

Biri bizim icin bir sey soyledi o gece, ve ya benim icin, seninle ilgili.
Inkar etmedim.

O gece herhalde birlikte uyudugumuz.
Yoksa Persembe gecesi miydi? Kafam karisik.

Neden birlikte uyumak istedin?
Demek ki bu da bir heves alma yontemi.

O sabahi hatirliyorum biraz.
Televizyon odasi.
Erkendi kalktigimda.
Rahatsiz uyku.
Basimi kaldirdim ve futbol sahasini gordum.
Bos.
O an icimi bos hissettim.
Bombos.
Boyle hatirliyorum.

Sonra derse gittik sanki? Oyle mi?

Cuma sabah belki. 

Cumartesi? Pazar? Odana cagirdin ille. L. gitmis.
(Aksamina da L ile bulusup yemek yiyecegim. Bana aile sorunlarini anlatacak.
Neden anlatiyorsun dedigimde de artik bir araya geldigimizden diyecek.
Geceyi bu yanlis anlasilmayi tartisarak gecirecegim.)
Yalnizsin.
Toplanmaktasin.
Yanina yatiyorum ranzanin altinda.
Masada Jean Paul Gautier parfum sisen.

Acimasizsin.
Bir kedi kadar, bir kedi gibi.
Yavas yavas tirmaliyorsun.
Hayatindan kesitler veriyorsun bana.
Sonra sorular basliyor.
Nerde otururduk birlikte?
Evimiz nasil olurdu?
Simdiki evinde orkideler vardi hep.
Ya kedimiz olur mu?
-"Tabi olmali Van kedisi olsun" diyorum.
Peki gercekten anlasabilecek miyiz?
Siyasi goruslerimiz farkli gibi ama.
"Hep yuzeye bakma, cok inatciyimdir" diyorsun.
Bir kac saatte birlikte bir Omur kurup yikiyorsun.

Cikip diger arkadaslari ugurluyoruz.
Sonra sira bende.

Icimde bir sizisin. Bir gizli cekmece. Cektikce hafifce yanlara takilir, cekilirken hep biraz yoluna zarar verir. Genelde unutulur. Ama aradan yillar da gecse, mutlaka icindeki unutulur, ve o cekmece yeniden cekilir. Icindeki siziya bakmak, onu oksamak ve bagra basmak icin bir kez daha.

HER GİDENDEN BİR GÜLÜMSEME KALIR

zaman siler acıları
kinin biley taşı kırılır


hüzün birikir elbet
ıssız sular şiire karışır

yıllanmış bir ömürdür közden küle dönüşen
ateş söner, kül savrulur

kış bir kardelene yenik düşer
gök, uçan kuşun kanadına

sen ey kalbim, titremez misin
uzak bir hatıra gelip dayanınca kapılarına?




Aslı  DURAK

Eşdeğeriyle Yan

Eşdeğeriyle yan yana yürürken 
Cehennem sokağında birey olmak, 
Ve en inceldikten sonra 
İlkel sözcüklerle konuşmak seninle. 

Saat beş nalburları pencerelerden 
Madeni paralar gösteriyorlar, 
Yalnızlığı soruyorlar, yalnızlık, 
Bir ovanın düz oluşu gibi bir şey. 

Hiç bir şeyim yok akıp giden sokaktan başka 
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

PARK

Öyle sevdim ki seni
Öylesine sensin ki!
Kuşlar gibi cıvıldar
Tattırdığın acılar.






Cemal SÜREYA

Episode 3

I just want to drive. I just want to be in my car and drive into the night. I want momentarily to "get out" of my "confinement". Just drive around.

Think... Think that everyone is the same. At every level. It is just the same things day in day out, it is just to accept these as they are and try to change yourself, or not...

I have a beautiful car. I could almost just sit in it. Peace and Quiet.   

Turgut Uyar ve Timur Selcuk su an...

Yuvamı çiçekledim, sen bir meleksin diye,
Yollarını bekledim görüneceksin diye.
Senin için kandiller tutuştu kendisinden,
Resmine sürme çektim kandillerin isinden.

Saksıda incilendi yapraklar senin için,
Söylendi gelmez diye uzaklar senin için.

==================================

Bir adam bir kadının kapısını vurdu 
Kısacık bir akşam 

Neyi söylesem bir kahramanlıktı 
İçinde azıcık buluştuğumuz 
Bir bulutla bir kağıt peçete arasında 
Kısacık yoğun bir akşam 
Şaşırdım hüznümü nerelere bıraksam 
Bir yanda kasıklarımın sarsılmaz gücü ve 
Kısacık yoğun bir akşam

Planning

So it is almost here. I will put it down:

3 Oct, Daniel, 9:30 PM 

5 Oct, Bluenote, 10:30 PM

9 Oct, Broadway, 8:00 PM

10 Oct, Eleven Madison, 12:15 PM

Sometimes I feel like I am carrying a very big load on my shoulders. Very very large. (larger than my butt even ;)

I see now that this is not directly related to my life situation either. Of course, some elements do have an affect on mood. But this is not it. This is outright depression. I don't think that it would have been possible to identify this "condition" if it was not already labeled. I don't think this type of mood swing, which is still subtle, can be identified by the person herself. But now that we do know of this, I can only attribute my temporary condition as depression.

Now that I have self diagnosed, I need to work on ways of relief for myself (thinking of the sanity of others around me).

• The only way I am aware about, I have to admit, is exercise. As per wiki however:

Clinical trials involving subjects with major depressive disorder suggest a modest short-term improvement in mood from exercise. Several studies have shown that exercise is equally effective as medication and more effective than a placebo, though medication provides more immediate relief from severe depression.^[99][100] The evidence for any long-term improvement in major depression is poor

The other major problem with exercise is that when one is already depressed, one finds it infinitely hard to actually do it. 

 

• Another interesting point that I have come across is the following:

 Stopping smoking cigarettes is associated with reduced depression and anxiety, with the effect "equal or larger than" those of antidepressant treatments

• From the layman of internet comes another interesting suggestion. I may actually use this one:

It might help to do something, anything, that will get you outside of yourself and your self-defeating thoughts, such as household projects, art projects, low-key socializing. 

Tastybrains, I'd been fighting low-grade depression for eighteen months, and have only recently gotten past it. How? I hit upon some sort of purpose. That is, I found something I loved to do, set some goals, and have now focused my life around this activity. It has worked wonders. It's amazing. 

With this argumentation, I will buy a PS4.

Episode 2

It went on for a very long time. He was pretty much done when I came to. He dozed instantly, I had a beer and read some:

http://www.poets.org/poetsorg/poem/i-sing-body-electric

Interesting Article on MultiTasking under Stress

http://scienceblogs.com/cognitivedaily/2007/07/25/multitasking-and-stress-what-h/



There is considerable evidence that cognitive performance changes when we are under stress. For example, women tend to perform worse on math tests than men when they are specifically told the test is designed to detect gender differences. Asian women perform worse on math tests when the opposite occurs, and the stereotype that Asians are better than others at math is invoked prior to the test.
Other studies have explored more generic reactions to stress and found that in many cases test-takers use different problem-solving strategies when they are under more stress: typically the strategy used under stress is one which utilizes fewer cognitive resources. Apparently simply being in a stressful state consumes some cognitive resources, so the adaptation is to use a less demanding strategy — even if that strategy is slower or less effective.

Episode 1

As I took off my clothes one by one, I covered myself inch by inch. He worked: touched, kissed. I closed my eyes and thought about what to wear to work the next day, to book tickets for a travel next month, and the memories of the trip to Barcelona with a best friend whom I had not called for years.
The shield was quite complete though occasionally physical sensation penetrated it; it was not often.
He was there, I was not. I was nowhere.

Some time later, due to an unforeseen spurt of feelings under intoxication (but really even some time after _that_), I sat down to think about what I wanted. A luxury forgetten to working folk everywhere; whom has made the needs of their company/department/team their own needs. I was not particularly good at this. Not to give a wrong impression... I was thoroughly grateful that I had any choices in life at all, and recognized very well that only a possible 10 in 1M had more choices than me in life.

However, this did not make me any better at knowing what I wanted.

At this point, the problem was that I had everything and to come up with new things was quite difficult. On the other hand, I was not yet at a point to deny that I needed all this "everything" and deciding that I did not want things was also not particularly attractive as an option. I liked my good looking husband, the classy bags, the well located flat... and most important of all, my identity = my job. I needed these things, but wasn't sure how much. I was neither ready to find out. So a new path of spirituality would only scare me.

I lived like most, in between alive and dead. I did get angry to many things, politics at work, politics in nation. I got saddened mostly thinking (when appropriate examples came along) about those much less unfortunte in life than me. Most strongly I felt was 1) Fear, fear of loosing things as I realized that this was a climax point in life and things could not get "better" (or rather "more"). 2) The euphoria/fatigue I got after exercise. Otherwise, emptiness prevailed.

Really, what did I want? I wanted to feel... To feel loved I suppose. To feel human.

Ships in the Night

Now that your leave is over
Let's down our drinks and say goodnight
to this illusion


Bell-bottom Casanova
The silhouettes that pass us by


Are ships in the night
Ships in the night,
in the night, in the night 


When you alight, mein Lieber
Whether its Hamburg or New york
I'll still be sleeping


Look in your wallet all you'll find
A little note I've left behind
Oh, I hope you don't mind


We're Ships in the night
Ships in the night
Ships in the night,
in the night

Soluyorum zamaNini
Seninle Ben oluyorum

Adini hatirlamiyorum, yuzunun de birazini
Farketmiyor

Gozlerimin ucunda bir aci
Akcigerlerim buzusuyor

SEN...
Gercek bir siirden yaklasiyorsun
O 7 sarkidan birinde beliriveriyorsun

Kaybettigim her seye belki sende uzuluyorum
Buldugum her seye belki biraz da sende seviniyorum

Ellerim titriyor
Kipirdayamiyorum

Derin Nefesler

Kaygi demisti, doktor, yorar demisti. Yorulmayi bir tarafa birakalim, oturamiyorum yerimde. Cunku her sey kontrolden cikti. Her sey boslukta yuzuyor. Ve de yuregim surekli sIkIsIyor.

Sonbahar geldi sonunda. Hava iliman, kaymak gibi. Oyle deriz biz, kaymak gibi. Gunes tehdit unsuru degil artik. Ilimanligin gostergesi. Bu yuzden iceride olmak anlamsiz geliyor. Evet sadece bu yuzden.

Gecen gun yine parlak fikirlerimden biri geldi aklima. Biz bence, insanoglu, uygun degil bu fiziksel dunyaya. Ic dunyasi bu derece -fiziksel gerceklikten bu kadar kopma becerisiyle- gelismis bir varlik, bu dunyaya uygun degil. Beynimizin fiziksel bir varlik olmasi yetmiyor bizi fiziksel dunyaya bagli tutmaya. Beynin basarisi ve zayif noktasi ayni.

Belki bende de hafif bir bipolarlik vardir. Kim bilir. Yine kis depresyonu yasiyorum. Yine bir kis ve yine bir depresyon. Bir yerde bir sIkIntI var. Belki self-consciousness cok gelismis bende. Bir tur lanet gibi dusmuyor yakamdan. Bazen oturup dusunuyorum ciddi ciddi, nasil yasiyor insanlar. Baska birinin beyninde olmak bir sure. Baska sekilde gorebilmek hayati.

Derin nefesler aliyorum. Yerimde oturuyorum. Dayaniyorum. Her an yasamaya dayaniyorum.